Omdat ik het zo’n leuk antwoord vond op de reactie van vooral Henk op mijn post “Mammoet gespot in Siberië”, heb ik deze mop gepikt van het blog van Jan F. Hij plaatst bijna elke dag wel een mop, die hij zelf krijgt toegespeeld door Louis.
Als je denkt dat de mammoet uitgestorven is,dan heb je het mis, want
mammoet eten koken,… mam moet koffie zetten,… mam moet de was doen,… mam moet boodschappen doen,… mam moet de bedden verschonen… mam moet de rommel opruimen,… mam moet ramen lappen… mam moet strijken… mam moet helpen met het huiswerk,… mam moet zorgen dat het huis schoon is,… mam moet helpen in de tuin,… mam moet zorgen dat alle rekeningen op tijd betaald worden,… mam moet als het nodig is dokter zijn, … en als mam een man heeft met twee linkerhanden of een ontzettendluie, moet ze ook nog electricien, timmerman, fietsenmaker, schoenmaker etc, etc, etc, zijn,
Vanmorgen waren wij dus weer bij Diesel’s grote vriend dr. Gilles. Deze keer konden wij volstaan met vaccinaties tegen Weil en kennelhoest (spray in neus). Volgend jaar is dan weer de grote cocktail aan de beurt.
En weet je wat nou zo leuk was? Wij waren even aan het bijpraten en toen we het over zijn (Diesel dus) plaatsing op de dekreuenlijst hadden zei Gilles: daar mogen ze blij mee zijn “wat maakt jouw Diesel mooie kindjes!” Hij ziet er een aantal (die hier in de buurt gebleven zijn) geregeld. Hij vindt het hele leuke hondjes en zegt dat er wel labrador in zit, maar dat ze hoger op de poten zijn en veel ranker. En nu komt het mooiste: ze hebben de kop van Diesel. Qua vorm dan toch. En volgens Hermien, die ik vandaag weer es in het bos tegenkwam met haar labs en waar ik dus weer uitgebreid mee heb lopen “beppen”, krijgen ze ook een andere staart dan ma. Geen labradorstaart dus. Dat heeft ze gezien aan de pup die ze gehouden hebben, die ligt nl. volgens haar meestal aan een lijn in de tuin, terwijl moeder daar los rondloopt. (Voorheen lag moeder daar ook altijd aan een lange lijn.) Je begrijpt, nu brand ik helemaal van nieuwsgierigheid. Zodra het een beetje los weer is, zal ik eens die kant op. Misschien dat ik dan toch wel een fotootje kan maken van één van Diesel’s nakomelingen.
Tijdens onze boswandeling kwamen we trouwens ook nog een dame van 82 jaar! tegen, die daar met haar 2 labradors (moeder en dochter) liep te wandelen. Daar hebben we ook nog een aardig tijdje mee staan babbelen, maar toen begon Diesel zich te vervelen, want haar labs wilden niet spelen en dus zijn we maar weer doorgelopen.
Toevoeging: was ik nog vergeten, maar heb Diesel ook gewogen. De weegschaal schommelde tussen 32,45 en 33 kg. Dus ik ga er maar van uit dat hij gewoon nog netjes 33 kg. weegt. (Net als de laatste 2 keren op de weegschaal voor natuursteen bij de Intratuin in Lochem, begin november vorig jaar. )
In Maleisië is in de maag van een babyhaai een medaillon gevonden. Het kleinood dateert waarschijnlijk van de elfde eeuw.
Het medaillon werd gevonden door Suseela Menon (47), een huisvrouw uit de badplaats Klebang. Ze trof het medaillon aan toen ze het dier klaarmaakte voor de lunch.
Haar man besloot de vis niet te eten, hij gelooft dat het sieraad een religieuze waarde heeft. ‘Mijn man zegt dat het een zegen is voor de familie om een medaillon te bezitten dat van de zeebodem komt’, aldus de vrouw. ‘We zullen het altijd koesteren.’
In het medaillon is aan de ene kant het profiel van een vrouw gegraveerd en aan de andere kant een kruisbeeld met de naam ANTONII. Een lokale historicus zegt dat het profiel wel eens dat van koningin Elizabeth zou kunnen zijn, de vrouw van de Portugese Koning Denis I, die regeerde van 1271 tot 1325.
Men denkt dat het medaillon gedragen werd door Portugese soldaten, die Maleisië koloniseerden in 1511. Destijds was dat voor goddelijke bescherming. Het medaillon is volgens de Malaysia Star 7,4 centimeter lang, 6 centimeter breed en weegt ongeveer 10 gram.
Toen wij vanmiddag thuiskwamen, heeft Diesel eerst gedronken en is vervolgens uitgeteld in de bench neergezegen. Uitgeteld omdat hij, nadat hij eerst uitbundig heeft gespeeld met een aantal ons bekende honden, op de terugweg letterlijk uitputtend heeft gespeeld en geracet met een voor ons nieuwe pup van 21 weken. Zij heet Noor en is volgens mij een Appenzeller, maar dat weet ik niet helemaal zeker.
Diesel lag amper toen de postbode een kaart van de dierenartspraktijk bracht. Op die kaart werd netjes gemeld dat ik mijn huisdier omstreeks 1 maart moet laten enten: kennelhoest en cocktail. Dus heb ik direct opgebeld om een afspraak te maken, want ik had er eigenlijk al op zitten wachten. Hebben ze toevallig morgen al een plaatsje. Mooi op tijd voor de eerste trainingen en andere samenkomsten dus. Voor de zekerheid heb ik nog gevraagd naar de enting tegen hondsdolheid, maar die hoeft pas volgend jaar mei weer. Ben ik weer helemaal gerust.
Ik vind het toch wel fijn dat het bij deze dierenartspraktijk zo netjes geregeld is. In het geval dat je het zelf om welke reden dan ook zou vergeten, zorgt zo’n vriendelijke herinnering ervoor dat je eigen huisdier (en die van anderen die je tegenkomt) geen onnodig risico lopen.
Binnenkort gaan er weer diverse trainingen beginnen. De eerste die van start gaat is al op 3 maart a.s. de door de GBC (gebruikshondencommissie) van de Ned. Vereniging georganiseerde apporteertraining voor Drenten. Ik had ons daar al voor opgegeven vóór ik precies wist hoe en wat met m’n knie en ik ga daar dus ook gewoon aan meedoen.
Ik neem een opvouwbare kruk mee en als wij op onze beurt moeten wachten kan ik er mooi bij gaan zitten, dus dat moet welhaast lukken. Het is 1x per maand en vindt plaats op mooie locaties.
Dat is één van de redenen dat ik afgelopen maandag een éénmalige update voor mijn nav-je heb gekocht. Als je ergens in één of ander buitengebied moet zijn met je beessie moet je toch wel weten hoe je er het best kunt komen, nietwaar? Aangezien het tussen de 3 en 6 uur kan duren voordat het spul is ge-download, de oude kaarten van m’n nav-je verwijderd zijn en de nieuwe er op staan had ik dus aan die download willen beginnen en de vragen beantwoorden (die staan allemaal aan het begin) voordat ik naar bed ging maandagavond, zodat het gisterochtend klaar zou zijn. Echter, mij bleek dat mijn wachtwoord ineens niet meer geaccepteerd werd. De helpdesk van Garmin (met gratis tel.nr.) was om die tijd niet meer bereikbaar, dus heb ik het gelaten voor wat het was en heb zodra ik gisteren even tijd had gebeld. Het probleem was in no time opgelost, ik heb een nieuw wachtwoord aangemaakt en heb de zaak gestart. En gisteravond voor ik naar bed ging was het gepiept.
De andere reden en waarom ik voor een éénmalige update heb gekozen, is dat ik overweeg om een ander nav-je, met meer mogelijkheden aan te schaffen. Overigens wèl van hetzelfde merk, want dat bevalt me uitstekend. Het gaat nog even tijd kosten om de voor mij meest geschikte uit te zoeken. En daar wil ik me dus ook nog eerst uitgebreid over laten voorlichten.
Voor de zekerheid ga ik vanmiddag eens een eindje rijden om te zien of al die rotonde’s die er sinds enige tijd bij gekomen zijn en al die wegafsluitingen en -omleidingen er nu netjes instaan.
Het is de dochter van mijn eerste, die 2x zo groot was als deze. Het is de moeder van 4 dochters, die ondertussen alle 4 ook alweer behoorlijk groot zijn. Nadat zij op een gegeven moment zomaar midden in de nacht lelijk gevallen was, heb ik geprobeerd haar weer een beetje op te lappen. En vandaag heb ik een ultieme reddingspoging ondernomen. Waar ik het over heb? Over mijn ouwe trouwe lidcactus.
Er was veel afgebroken en een paar weken geleden zat er ook ineens een grote scheur in de pot. Water geven ging moeilijk om niet te zeggen bijna niet meer zonder knoeien, omdat het er aan de zijkant van de pot uitliep als ik het niet heel voorzichtig, scheutje voor scheutje zoveel mogelijk aan de andere zijkant erbij goot. Maar ja, verpotten wilde ik niet, omdat zij – tegen de verdrukking in – nog vol bloemen en knoppen zat.
En vandaag was het dan zover. Tijdens één van de pauzes in ons (oergezellige) familie-weekend heb ik de laatste uitgebloeide bloemen er af gehaald en heb haar voorzichtig in een nieuwe pot gezet met rondom een pinkbreedte ruimte. Onderin en rondom wat verse aarde, boven op de kluit een dun laagje en daar staat zij nu op mijn werkkamertje bij te komen van al haar wederwaardigheden. Ze heeft behoorlijk wat moeten inleveren, maar ik hoop dat ze weer lekker opknapt.
Hier twee foto’s van haar, gehavend en wel, in haar nieuwe pot. Ik verbeeld me dat ze weer een beetje begint te glanzen en ik hoop dat ze me als ze over een poosje weer hersteld is zal verblijden met nieuwe blozende bloemen.
Na ruim twintig jaar boren hebben Russische wetenschappers en technici het oppervlak bereikt van een gigantisch zoetwatermeer dat al 20 miljoen jaar afgezonderd ligt onder de ijskap van de zuidpool. Het meer bevat mogelijk levensvormen als van miljoenen jaren geleden en kan helpen in de speurtocht naar leven buiten onze planeet. Het bereiken van ‘Lake Vostok’ is een grote wetenschappelijke prestatie waar de hele wetenschappelijke gemeenschap behoorlijk opgewonden van raakt. Iedereen hoopt een glimp op te mogen vangen van de microbiologische levensvormen die bestonden voor de laatste ijstijden. Het kan ook waardevolle gegevens opleveren voor het onderzoek naar leven op de manen van Jupiter, Saturnus en Mars die ijskappen hebben waaronder de zelfde omstandigheden zouden kunnen heersen. Valery Lukin, chef van de ploeg die de boring uitvoerde verklaarde woensdag dat het oppervlak van het meer vorige week zondag bereikt werd. Er is geen andere plaats op aarde die de afgelopen 20 miljoen jaar in volstrekte afzondering geweest is, vertelde Lev Savatyugin, onderzoeker bij het ‘Arctic and Antarctic Research Institute’ (AARI), het is een kennismaking met het onbekende.Savatyugin zegt verder te hopen dat er oorspronkelijke bacteriën gevonden zullen worden die meer duidelijk kunnen maken over het ontstaan van het leven. “We moeten weten wat we hier hebben voor we kunnen gaan kijken op andere met ijs bedekte manen zoals Jupiter’s maan Europa.” Het project heeft lange tijd stil gelegen vanwege de vrees dat 60 ton smeermiddelen en antivries uit de boorschacht het water van het meer zouden verontreinigen en kon pas doorgaan toen men berekende dat de druk in het meer hoger zou zijn dan die in de boorschacht zodat water uit het meer de schacht vrijwel onmiddellijk zou afsluiten.Lukin verklaarde dat er 1.5 kubieke meter kerosine en freon de tanks op het oppervlak instroomde, hetgeen bewijst dat het water uit het meer inderdaad de schacht instroomde en afsloot. De wetenschappers zullen de genomen monsters volgende december voor nadere analyse verwijderen als het op de Zuidpool weer zomer is. Foto
Just two weeks ago I made the Snowdrop our Plant of the Week on Pinterest and noted that new varieties can fetch very high prices. Hot off the press comes news that yesterday, after a bidding frenzy involving 30 enthusiasts, Thompson & Morgan, the Ipswich based mail order plant and seed company, acquired the world’s most expensive snowdrop, Galanthus woronowii ‘Elizabeth Harrison’ for £725. This is a unique and striking variety with a golden yellow ovary and yellow petal markings. The price is almost …
Wat een gok! Eén enkel bolletje van een sneeuwklokje. OK, een bijzonder sneeuwklokje, uniek zelfs, maar £725? En in 1998 één hyacinth bol, ook zéér bijzonder, slechts £50,000.
De Surinaams-Nederlandse auteur schrijver, journalist en programmamaker is precies 54 jaar geworden.
Ramdas is donderdag -op zijn verjaardag- overleden. De oorzaak van zijn dood is nog niet bekendgemaakt.
Als journalist werkte Ramdas onder meer voor de VPRO, de Groene Amsterdammer en NRC Handelsblad. Daarnaast is hij de schrijver van diverse boeken, waaronder In Mijn Vaders Huis (1993), Het geheugen van de stad (2000) en Badal (2011). In 1997 werd de schrijver voor zijn gehele oeuvre onderscheiden met de E. du Perronprijs.
NRC-hoofdredacteur Peter Vandermeersch zegt in een reactie "geschokt" te zijn door het overlijden van Ramdas. "Ik ben bewonderaar van zijn persoonlijk getinte en geëngageerde journalistiek bij ons en op televisie", aldus Vandermeersch op NRC.nl.
Zo, na dat voorgenomen eerherstel van heksen uit de Middeleeuwen ben ik wel even toe aan iets leuks. En toevallig heeft een poosje geleden iemand op het Drentenforum de link naar dit filmpje geplaatst.
O ja, wel het geluid erbij aan, maar de player links uitzetten. Het geluid onder dit filmpje geeft toegevoegde waarde vind ik.
Zelf vond ik het zó leuk dat ik het op YouTube bij mijn favorieten heb gezet.
According to the Law of Aerodynamics, the bumblebee cannot fly. But, the bumblebee does not know the Law of Aerodynamics.
Passende muziek, haha.
Moeder zei vaak: Jij verleest nog eens je hele verstand. En: Als jij zit te lezen kunnen ze een kanon naast je afschieten zonder dat je er iets van merkt. Ik zeg:
)
Mooi op tijd voor de eerste trainingen en andere samenkomsten dus. Voor de zekerheid heb ik nog gevraagd naar de enting tegen hondsdolheid, maar die hoeft pas volgend jaar mei weer. Ben ik weer helemaal gerust.
