Tijdens onze boswandeling kwamen we trouwens ook nog een dame van 82 jaar! tegen, die daar met haar 2 labradors (moeder en dochter) liep te wandelen. Daar hebben we ook nog een aardig tijdje mee staan babbelen, maar toen begon Diesel zich te vervelen, want haar labs wilden niet spelen en dus zijn we maar weer doorgelopen.

Toevoeging: was ik nog vergeten, maar heb Diesel ook gewogen. De weegschaal schommelde tussen 32,45 en 33 kg. Dus ik ga er maar van uit dat hij gewoon nog netjes 33 kg. weegt. (Net als de laatste 2 keren op de weegschaal voor natuursteen bij de Intratuin in Lochem, begin november vorig jaar. )

Het medaillon werd gevonden door Suseela Menon (47), een huisvrouw uit de badplaats Klebang. Ze trof het medaillon aan toen ze het dier klaarmaakte voor de lunch.

Haar man besloot de vis niet te eten, hij gelooft dat het sieraad een religieuze waarde heeft. ‘Mijn man zegt dat het een zegen is voor de familie om een medaillon te bezitten dat van de zeebodem komt’, aldus de vrouw. ‘We zullen het altijd koesteren.’

In het medaillon is aan de ene kant het profiel van een vrouw gegraveerd en aan de andere kant een kruisbeeld met de naam ANTONII. Een lokale historicus zegt dat het profiel wel eens dat van koningin Elizabeth zou kunnen zijn, de vrouw van de Portugese Koning Denis I, die regeerde van 1271 tot 1325.
Men denkt dat het medaillon gedragen werd door Portugese soldaten, die Maleisië koloniseerden in 1511. Destijds was dat voor goddelijke bescherming. Het medaillon is volgens de Malaysia Star 7,4 centimeter lang, 6 centimeter breed en weegt ongeveer 10 gram.

(bron)

Diesel lag amper toen de postbode een kaart van de dierenartspraktijk bracht. Op die kaart werd netjes gemeld dat ik mijn huisdier omstreeks 1 maart moet laten enten: kennelhoest en cocktail. Dus heb ik direct opgebeld om een afspraak te maken, want ik had er eigenlijk al op zitten wachten. Hebben ze toevallig morgen al een plaatsje. Mooi op tijd voor de eerste trainingen en andere samenkomsten dus. Voor de zekerheid heb ik nog gevraagd naar de enting tegen hondsdolheid, maar die hoeft pas volgend jaar mei weer. Ben ik weer helemaal gerust.

Ik vind het toch wel fijn dat het bij deze dierenartspraktijk zo netjes geregeld is. In het geval dat je het zelf om welke reden dan ook zou vergeten, zorgt zo’n vriendelijke herinnering  ervoor dat je eigen huisdier (en die van anderen die je tegenkomt) geen onnodig risico lopen.

Ik neem een opvouwbare kruk mee en als wij op onze beurt moeten wachten kan ik er mooi bij gaan zitten, dus dat moet welhaast lukken. Het is 1x per maand en vindt plaats op mooie locaties.

Dat is één van de redenen dat ik afgelopen maandag een éénmalige update voor mijn nav-je heb gekocht. Als je ergens in één of ander buitengebied moet zijn met je beessie moet je toch wel weten hoe je er het best kunt komen, nietwaar? Aangezien het tussen de 3 en 6 uur kan duren voordat het spul is ge-download, de oude kaarten van m’n nav-je verwijderd zijn en de nieuwe er op staan had ik dus aan die download willen beginnen en de vragen  beantwoorden (die staan allemaal aan het begin) voordat ik naar bed ging maandagavond, zodat het gisterochtend klaar zou zijn. Echter, mij bleek dat mijn wachtwoord ineens niet meer geaccepteerd werd. De helpdesk van Garmin (met gratis tel.nr.) was om die tijd niet meer bereikbaar, dus heb ik het gelaten voor wat het was en heb zodra ik gisteren even tijd had gebeld. Het probleem was in no time opgelost, ik heb een nieuw wachtwoord aangemaakt en heb de zaak gestart. En gisteravond voor ik naar bed ging was het gepiept.

De andere reden en waarom ik voor een éénmalige update heb gekozen, is dat ik overweeg om een ander nav-je, met meer mogelijkheden aan te schaffen. Overigens wèl van hetzelfde merk, want dat bevalt me uitstekend. Het gaat nog even tijd kosten om de voor mij meest geschikte uit te zoeken. En daar wil ik me dus ook nog eerst uitgebreid over laten voorlichten.

Voor de zekerheid ga ik vanmiddag eens een eindje rijden om te zien of al die rotonde’s die er sinds enige tijd  bij gekomen zijn en al die wegafsluitingen en -omleidingen er nu netjes instaan.

Er was veel afgebroken en een paar weken geleden zat er ook ineens een grote scheur in de pot. Water geven ging moeilijk om niet te zeggen bijna niet meer zonder knoeien, omdat het er aan de zijkant van de pot uitliep als ik het niet heel voorzichtig, scheutje voor scheutje zoveel mogelijk aan de andere zijkant erbij goot. Maar ja, verpotten wilde ik niet, omdat zij – tegen de verdrukking in – nog vol bloemen en knoppen zat.

En vandaag was het dan zover. Tijdens één van de pauzes in ons (oergezellige) familie-weekend heb ik de laatste uitgebloeide bloemen er af gehaald en heb haar voorzichtig in een nieuwe pot gezet met rondom een pinkbreedte ruimte. Onderin en rondom wat verse aarde, boven op de kluit een dun laagje en daar staat zij nu op mijn werkkamertje bij te komen van al haar wederwaardigheden. Ze heeft behoorlijk wat moeten inleveren, maar ik hoop dat ze weer lekker opknapt.

Hier twee foto’s van haar, gehavend en wel, in haar nieuwe pot. Ik verbeeld me dat ze weer een beetje begint te glanzen en ik hoop dat ze me als ze over een poosje weer hersteld is zal verblijden met nieuwe blozende bloemen.

Reblogged from A Gardener in France:

Just two weeks ago I made the Snowdrop our Plant of the Week on Pinterest and noted that new varieties can fetch very high prices. Hot off the press comes news that yesterday, after a bidding frenzy involving 30 enthusiasts, Thompson & Morgan, the Ipswich based mail order plant and seed company, acquired the world’s most expensive snowdrop, Galanthus woronowii ‘Elizabeth Harrison’ for £725. This is a unique and striking variety with a golden yellow ovary and yellow petal markings. The price is almost …

Wat een gok! Eén enkel bolletje van een sneeuwklokje. OK, een bijzonder sneeuwklokje, uniek zelfs, maar £725? En in 1998 één hyacinth bol, ook zéér bijzonder, slechts £50,000.

De Surinaams-Nederlandse auteur schrijver, journalist en programmamaker is precies 54 jaar geworden.

Ramdas is donderdag -op zijn verjaardag- overleden. De oorzaak van zijn dood is nog niet bekendgemaakt.

Als journalist werkte Ramdas onder meer voor de VPRO, de Groene Amsterdammer en NRC Handelsblad. Daarnaast is hij de schrijver van diverse boeken, waaronder In Mijn Vaders Huis (1993), Het geheugen van de stad (2000) en Badal (2011). In 1997 werd de schrijver voor zijn gehele oeuvre onderscheiden met de E. du Perronprijs.

NRC-hoofdredacteur Peter Vandermeersch zegt in een reactie "geschokt" te zijn door het overlijden van Ramdas. "Ik ben bewonderaar van zijn persoonlijk getinte en geëngageerde journalistiek bij ons en op televisie", aldus Vandermeersch op NRC.nl.

O ja, wel het geluid erbij aan, maar  de player links uitzetten. Het geluid onder dit filmpje geeft  toegevoegde waarde vind ik.

Zelf vond ik het zó leuk dat ik het op YouTube bij mijn favorieten heb gezet.

In Keulen worden 400-jaar oude rechtszaken heropend om de namen van de veroordeelden te zuiveren. Het gaat om mensen, die in de zeventiende eeuw van hekserij werden beschuldigd.

Een van hen is Katharina Henot. Zij werd in 1627 levend verbrand nadat zij schuldig werd bevonden aan het beoefenen van zwarte magie.

Henot is een van de 38 Keulse heksen wier namen worden gezuiverd door een speciaal aangesteld comité van de stad.  Het comité is opgericht nadat de Keulse dominee Hartmut Hegeler een actie was begonnen voor eerherstel van 38 mensen. Dat waren niet alleen vrouwen, maar ook drie mannen en een jongen. Een meisje van acht, dat ook beschuldigd werd van hekserij, werd uit de stad verbannen.

Aan het einde van de 14e eeuw begon in Europa de wrede vervolging van vermeende heksen die aan tienduizenden vrouwen het leven kostten. In Nederland zou nog in 1613 een heks ter dood zijn gebracht.