Weer es wat anders   3 comments

Ik had bedacht dat ik niet zo nodig elke keer iets over onze jachttraining hoefde te schrijven. Je kunt mensen ook overvoeren met steeds dezelfde soort verhalen. Maar gisteravond was weer eens iets anders. Ik grijns nog van oor tot oor als ik er aan terug denk. En ik weet zeker dat ik niet de enige ben. Lees en lach. (Ook weer es wat anders dan luister en huiver.)

Aan het einde van de training, bedacht één van de trainers een aardige oefening om mee af te sluiten. De andere trainster meende achteraf eigenlijk dat het beter zou geweest zijn om die oefening aan het begin van de training te doen i.p.v. aan het einde, omdat “alle koppen nou al wel vol zaten”.  Dat was ik wel met haar eens.

O.K. Hier komt’ie.

Baasjes moesten met hond aangelijnd een flink stuk lopen. Zeg een afstand van zo’n 60-80 m. Op de heenweg moest er dan  met enige tussenpozen, driemaal op de zitfluit geblazen worden en moest de hond gaan zitten. Daarna samen weer doorlopen. Op het eind omkeren, hond laten zitten, lijn af en ongeveer hetzelfde verhaal als op de heenweg. Alleen ditmaal moest baasje, als de hond zat, met het rechterbeen wegstappen en dus moest hond blijven zitten. Baasje omkeren, om hond heenlopen en eenmaal ernaast met linkerbeen wegstappen, dus hond moest volgen. Driemaal dus ook.

Ik mocht met Diesel het spits afbijten. Het ging niet echt fantastisch, dus ik kreeg bij aankomst gelijk een schot door de benen: veel te slordig! O.K. Dat wist ik ook, maar goed.

De anderen deden het ook niet geweldig.

Komt die trainer ineens naar me toe: doe me jouw hond eens en je fluitje. Hij zou dus even voordoen hoe het moest. Om te beginnen kreeg hij het koord met mijn fluitjes  haast niet over z’n hoofd, wat al tot enig gegrinnik leidde. Maar goed. Hij stapte weg met mijn Diesel en op de heenweg ging dat goed. Hij draaide, deed Diesel de lijn af en – nu komt het – zodra Diesel geslipt was vloog hij de hele afstand als de gesmeerde bliksem naar mij toe.

Homerisch gelach van iedereen, de 7 andere baasjes (en volgens mij zelfs hun honden), de andere trainster, de assistent-trainer en eerlijk gezegd kon ik m’n gezicht ook niet helemaal in de plooi houden. Als je weet hoe hij zelf enorm kan mopperen en vooral ons een beetje voor gek kan zetten, snap je helemaal dat dit door iedereen prachtig gevonden werd. Hij wist toen Diesel wegspurtte niet of hij kwaad moest worden (zijn eerste onwillekeurige reactie) of dat hij ook moest lachen en koos tenslotte voor het laatste. Zij het een tikje als een boer met kiespijn.

Ondertussen ging Diesel voor me zitten, ik zei hem aan de voet te gaan zitten en liep vervolgens met een ongekend keurig volgende Drent naar die trainer toe. Die toen tegen me zei, nou dan doe je de terugweg zelf nog maar een keer – en snel wegbeende.

We hebben het overigens na afloop met z’n allen aan de koffie met cake nog zo gezellig gehad dat ik pas om 22.30 u  weer thuis was. (De training begint altijd om 19.00 u en ik ben meestal om een uurtje of half tien weer thuis.)

Posted 21 juni 2011 by Cybermum Netherlands in Diesel, mijn Drent

3 responses to “Weer es wat anders

Subscribe to comments with RSS.

  1. Hahaha…die trainer stond toch mooi voor paal Bea, ik kan mij voorstellen dat jullie samen met de honden,
    krom hebben gelegen van het lachen.
    Groetjes van Edward.

  2. Hahaha,

    In 1 woord Geweldig! In de gamewereld noemen we dat: de Trainer got owned

  3. Pingback: Jachttraining 2 « Tielestek

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: