Drentenwandeling Chaam en mijn dagmerrie   5 comments

Onze vrienden van de Belgische Drentenvereniging hadden voor gistermiddag een wandeling in een mooi losloopgebied in Chaam georganiseerd. Alles, maar dan ook werkelijk alles zat mee: schitterend weer (wel èrrug warm – en dat voor 2 oktober!), prettige mensen, leuke, lieve, vrolijke Drenten (er liepen naar schatting zo’n 25 Drenten en Drentjes mee). Het was beregezellig en de verzorging met natjes en droogjes voor  mens en dier was top.  En als ik mijn vreselijke dagmerrie even niet meereken, heb ik ook genoten. Behalve Jan en Simonne Faes kende ik alleen een paar Belgische Drentenbaasjes van hun blogs, die ik af en toe lees.  Het was leuk er nu eens een aantal echt te ontmoeten, maar ook een stuk of wat Nederlandse forummers voor het eerst  “in het wild” te zien en te spreken.

Wat zeg je? Dagmerrie? Ja, dagmerrie: na een minuut of twintig stopten we ergens en toen bleek Diesel niet meer bij ons te lopen. En nadat de laatste man binnen was en Diesel nog steeds niet in zicht was zijn Irene en Fred en Karin en Jan met mij teruggelopen naar het startpunt. En maar roepen en fluiten. Ik zou je niet kunnen zeggen hoe lang hij precies is weggeweest. Ik heb gewoon in een soort cocon rondgelopen. Maar voor mijn gevoel was het een eeuwigheid. Toen we bijna weer bij de parkeerplaats waren kreeg Karin een telefoontje dat Diesel was teruggelopen en helemaal overstuur gevonden was op de parkeerplaats door Jan Faes. gelukkig! Pffff….! Wat waren we opgelucht. Dit is wat Jan F. ons kon vertellen.

”Wij waren het vertrekpunt aan het opruimen, tafel opruimen en op de aanhanger, koffiekannen en cake opruimen, omgeving controleren op zwerfvuil (was niet nodig maar dat doen we altijd) . Toen kwam Diesel terug gelopen naar de vertrekplaats, draaide enkele malen rond ons trio Drenten en hij reageerde wel als ik zijn naam riep maar kwam niet naar me toe. Plots rende hij terug in de richting van naar waar de groep vertrokken was. Daar was ik dan al gerust in maar het was duidelijk dat Diesel Bea verloren was. Vermits wij klaar waren met de opruim vertrokken we naar het punt waar zou terug gekeerd worden en waar de citroenjenever zou geschonken worden. Bij aankomst daar kreeg ik telefoon van Louis en even later stond de GSM rood van de telefoontjes… Diesel was vermist ! ! !
Ik heb dan alles daar bij Simonne en George achtergelaten en ben terug gereden naar het vertrekpunt waar ik haast onmiddellijk Diesel opmerkte. Hij werd aan de lijn gehouden door mensen die hem zoekend hadden opgemerkt en toen was hij wel naar die mensen gekomen.
Van stress en vermoeidheid heeft hij daar dan overgegeven. Na die mensen uitvoerig bedankt te hebben, ben ik dan Bea & co tegemoet gelopen met Diesel aan de lijn. Het weerzien met zijn baasje was een opluchting voor beide. We zijn dan met de auto’s naar het keerpunt gereden waar Simonne al druk bezig was met drank en cake. Louis, Rosano en nog enkele heren hadden toen mijn werk, het opstellen van gans het boeltje al over genomen van mij.” en:  “Nog nooit een hond gezien die zo in paniek was. Ik was daarstraks bij Louis, die had bij de wandeling de taak van “bezemwagen” laatste man dus. Die heeft Diesel 3 maal zien terugkomen maar heeft hem niet tot bij hem kunnen roepen of kunnen pakken. Diesel heeft het eerste deel van de heenweg dus 3 maal heen en weer afgelegd en dat met een rotvaart. Niet moeilijk dat hij moest overgeven van vermoeidheid. Die was gewoon bekaf en in paniek.”

Bij het keerpunt heeft Diesel van pure stress, vermoeidheid en wrschnlk ook de hitte nog een keer overgegeven. De terugweg naar het beginpunt hebben Diesel en ik weer met de groep meegelopen (wij waren nl. met Jan F. meegereden naar het keerpunt; de anderen zijn dan met hun respectieve auto’s teruggereden naar het startpunt), maar ik heb Diesel wel aangelijnd gehouden. De schrik zat er bij mij goed in en ik durfde hem niet meer los te laten lopen in die voor hem vreemde omgeving met al die wit-bruine hondjes en op die smalle paden, waardoor we een lang gerekte colonne waren. Dat maakte het ook moeilijker om onze honden in de gaten te houden als die een eind naar voren liepen of juist naar achteren. Er waren nog meer mensen hun honden even kwijt, maar die zijn snel teruggevonden. De ene liep inderdaad vooraan en 1 of 2 (weet ik niet precies) bleken helemaal achteraan te lopen.

Tenslotte zijn we met het hele spul neergestreken op het terras van pannenkoekenrestaurant “De Steengroeve” en hebben daar om te beginnen onze dorst gelaafd aan grote glazen Jupiler en/of frisdrank. Daarna hebben we daarbij dan ook wagenwielen van pannenkoeken gegeten. Het gezellig samenzijn was van dien aard, dat ik tot de allerlaatsten behoorde die weer richting huis vertrokken. Diesel heeft de hele weg terug in de auto liggen slapen. We waren om een uur of tien/half elf weer thuis en na een kort p&p-rondje lag hij om elf uur al weer in z’n bench. Maar zelf heb ik nog úren nodig gehad om m’n hart, dat compleet verzakt was, weer op te hijsen.

Door anderen zijn er heel veel foto’s gemaakt, maar ik ben er nog niet aan toegekomen om daar een aantal van “in te pikken”, want vanmiddag waren wij al wéér op stap. Om daarover iets te schrijven gaat mij nu niet meer lukken, dus dat wordt dan  misschien morgen.

Posted 3 oktober 2011 by Cybermum Netherlands in Diesel, mijn Drent

5 responses to “Drentenwandeling Chaam en mijn dagmerrie

Subscribe to comments with RSS.

  1. Goedemorgen. Wat heftig allemaal . Gelukkig dat alles weer op zijn pootjes terecht is gekomen. Fijne dierendag.
    Groetjes Anna

  2. Wat een belevenissen Bea, dan gieren de zenuwen door je keel toch? Het lijkt mij inderdaad leuk om een aantal mensen waar je alleen maar virtueel contact mee hebt, nu ook eens in het “wild”te ontmoeten.
    Groetjes van Edward.

  3. Je zal je rot geschrokken zijn Bea. Gelukkig goed afgelopen.

  4. Pffff wat een schrik Bea…. gelukkig goed afgelopen!

  5. Dat was geen dagmerrie Bea maar een regelrechte dagreu, wat een toestand en die arme Diesel zo overstuur dat hij er misselijk van was, arme stumper je zal je moeder ook maar kwijt zijn. Gelukkig is alles goed afgelopen maar wat zal jij ook in de zenuwen hebben gezeten. Dat was iets wat niet vaak moet gebeuren!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: