Zie je nou wel   4 comments

Wij hondenbaasjes zien in veel gedragingen van onze honden  een analogie met kinderen. Wij zeggen dan: het zijn ook nèt kinderen. Vaak wordt er dan door mensen die geen hond hebben meewarig gekeken. Maar wij zijn niet gek en wij stellen ons ook niet aan. Dat blijkt maar weer eens uit een publicatie in Current Biology. Recent wetenschappelijk bewijs lijkt aan te tonen dat honden – nèt als kleine kinderen in het non-verbale stadium – er meer toe neigen om onze gebaren, c.q. blikken te volgen, wanneer we ze eerst recht aankijken met een uitdrukking waaruit blijkt dat we iets willen communiceren. De methode die gebruikt is, is “geleend” uit studies over kinderen. Honden keken naar een video van een mens, die zich naar één van twee objecten draaide en hun oogbewegingen werden gevolgd met een “eye-tracker” (interactief apparaat dat een infrarode lichtstraal projecteert op het hoornvlies van een oog; uit de richting van de gereflecteerde straal kan vervolgens afgeleid worden waarheen het oog kijkt). Uit de resultaten bleek, dat de hond eerder geneigd was de blik van de mens te volgen, wanneer het draaien van diens hoofd voorafgegaan werd door het,  via een rechtstreekse blik richting hond, uitdrukken van de bedoeling iets te communiceren.

Advertenties

Posted 9 januari 2012 by Cybermum Netherlands in Nieuws, politiek, wetenschap

Tagged with ,

4 responses to “Zie je nou wel

Subscribe to comments with RSS.

  1. ik heb geen hond (helaas) ken er velen en zij gelukkig mij
    heb geen kinderen ken er velen en gelukkig zij mij ook
    het zou best kunnen denk ik , let er niet zo op maar ja gebaren zijn er in een vroeg stadium eerder dan de gesproken taal , dus waarom niet

    ik las dat mijn blog niet goed viel
    helaas is het toch deel van onze geschiedenis en wilde ik deze pps delen

    welterusten

  2. Zo is het maar net !
    MaXX en ik bespraken boekdelen met onze ogen.
    Hij las mij en ik hem.
    Zie opeens voor me dat MaXX een paar dagen voor zijn dood, de woonkamer binnen loopt en stil blijft staan. Mij aankijkt met een spijtige blik, twee hele donker bruine ogen die mij zoiets zeggen als: Lief vrouwtje ik kan niet meer. Het enige wat ik kon zeggen was: ‘Ach Gompie, lieve schat.’ En wist toen genoeg. Dat gevoel en die blik vergeet ik denk ik nooit meer Bea. Nu al tikkend met de klanken met de viool-cantate van Bach hier, springen de tranen in mijn ogen. Wat mis ik hem, nooit kunnen vermoeden dat die gevoelens zo heftig zijn. Wou dat ik nu even in zijn vacht kon duiken en mijn tranen de vrije loop kon laten gaan, dat deed ik wel meer. Zijn troost was overweldigend.

  3. Een door omstandigheden late reactie Bea, maar voor mij zijn honden altijd kinderen geweest en ze voelen en begrijpen meer dan de meeste mensen denken, bepaalde dingen kunnen echt niet alleen maar instinct zijn en soms heb ik echt wel zoiets van “daar is over nagedacht”, mensen die nooit een hond(je) hebben gehad kunnen zich dat niet indenken en bij die mensen horen wij toch echt niet!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: