Het zal je maar gebeuren   9 comments

Het zal je maar gebeuren, dat je uit de goedheid van je hart een hond wilt helpen en dan door eigenwijsheid van een medewerkster van de dierenambulance door diezelfde hond in je arm gebeten wordt.

Dat overkwam gisteren Hermien, je weet wel, mijn geregelde wandelmaatje met de 2 labradors. Wij kwamen elkaar gisteren op een gegeven moment weer tegen in het bos en ik vroeg haar voor de grap of ze er een hond bij genomen had, want er liep een Duitse herder bij. Dat bleek dus niet het geval te zijn. De herder liep alleen (en volgens mij ook zonder halsband) los in het bos en liep haar en Izzy en Lola al een uur achterna. Hij besprong Izzy constant, hoewel zij niet loops is, niet pas loops geweest is en het ook niet binnenkort moet worden. Hoewel Izzy flink van zich af snauwde en beet, blééf hij het doen. Hij kreeg het ook nog aan de stok met Diesel, want die vond dat helemaal niet kunnen, dat gedoe met een van zijn vriendinnen.  Een reuengevecht zag ik helemaal niet zitten, dus ik heb Diesel, zij het met enige moeite, gelukkig bij hem weg kunnen krijgen en wij zijn toen de andere kant op gelopen.

Dit is wat Hermien mij vertelde.

Het verhaal begint eigenlijk een jaar geleden. Toen gebeurde hetzelfde. Zij wilde de hond niet zo achterlaten, want ze was bang dat hij dan achter de auto aan zou rennen en dat er ongelukken zouden gebeuren. Zij heeft toen de dierenambulance gebeld, die de hond 3 uur later bij haar thuis kwam ophalen. Destijds was het een wat oudere man, die wilde kijken of de hond gechipt was en toen hij met dat aflees-apparaat bij het dier kwam, is hij vreselijk door hem gebeten. Die hond was doodsbang voor dat ding. Hermien heeft toen de eerste verzorging van de wond van die ambulance-medewerker op zich genomen. De man en zijn collega durfden de hond niet meer in de ambulance te doen en dat heeft zij toen ook nog gedaan. In afwachting van het vinden van de eigenaar is de hond destijds blijkbaar naar het asiel gegaan.

Hermien was er gisteren al voor 99% zeker van dat dit dezelfde herder van toen was, maar nú helemaal. Vanmiddag kwam ze mij achterop en hoorde ik dus hoe het gisteren verder was gegaan. De herder bleef weer bij haar en sprong in de kofferbak van haar auto, zodra ze die had opengedaan. Ze heeft hem daar maar even laten zitten en ondertussen toch maar weer de dierenambulance gebeld. Dit keer kwamen ze vlot naar het einde van de zandweg door het bos, daar waar die uitkomt op een geasfalteerde weg. Nu waren het twee jonge vrouwen die dienst hadden. Hermien deed haar verhaal. Zij had de herder ondertussen  uit de kofferbak gehaald en aangelijnd. Toen haalde één van die vrouwen weer zo’n chip-aflees-apparaat tevoorschijn. Hermien zei direkt weg met dat ding want hij is er doodsbang voor. Ze had al aan zijn hele houding gezien dat het mis zou gaan, maar de vrouw zei o maar dat kan helemaal geen kwaad en deed het voor bij Izzy. Ja, dank je de koekkoek, bij Izzy kan dat ook geen kwaad. Hermien zei nòg een keer, doe dat ding weg, want daar komen ongelukken van. Wat die vrouw gedacht heeft durf ik niet te zeggen, maar zij richtte tòch dat apparaat op de herder, die onmiddellijk zijn kop wegdraaide en Hermien in de arm beet! Het deed zó veel pijn, zei ze. Dat had ze nooit gedacht dat het zó erg zou zijn.

Kort en goed, Hermien heeft gistermiddag een knappe tijd doorgebracht bij de dokter. Zij had een flinke wond in de arm, ondanks dat zij een gewatteerde jas en een dik vest aan had. De dokter heeft de wond uitgespoeld, een verband er om gedaan en een tetanus-injectie gegeven. Vannacht was de wond weer gaan bloeden. En vanochtend moest Hermien terugkomen. De wond zag er niet goed uit. De randen stonden helemaal af, maar om te hechten was het nu te laat, dus zijn er hechtpleisters aangebracht. En tot overmaat van ramp was  haar man laaiend: “Jij ook altijd met die honden. Dat moet nou eens en vooral afgelopen zijn!” Enfin, dat zal wel voor een groot deel van de schrik gekomen zijn.

Advertenties

9 responses to “Het zal je maar gebeuren

Subscribe to comments with RSS.

  1. Tjonge wat een verhaal. Je zou toch verwachten dat dergelijk personeel geoeg van het gedrag van honden afweet om onraad tijdig te herkennen.
    Ben zelf ooit eens gebeten door een hond en weet hoe dat ongeveer aanvoelt 😦

  2. Tjee wat een ellende met die herder, Hermien is daar nog wel een poos zoet mee voor het echt is genezen. Waarom luisteren mensen ook nooit eens naar elkaar, wat ik me nu wel afvraag is of de herder alleen kwaad is als er een apparaat op het dier wordt gericht of dat het gevaar van meer bijten kan zijn, het blijft nadat ze ooit zijn begonnen met het fokken op schoonheid d.m.v. wolven toch een beetje dubieus ras en ik zou het dier dan ook beslist niet vertrouwen. Wens Hermien maar beterschap en de vrouw van de dierenambulance kan beter wèl luisteren als ze wordt gewaarschuwd.

  3. Lekker verhaal..over onkunde gesproken. Ik begrijp overigens die man, hoor.Maar je zult er inderdaad maar mee zitten.

  4. Wat kan er toch gebeuren – je wilt helpen, en dan zo iets! Nou, beterschap voor Hermien!!!

  5. en de hond krijgt de schuld , en wie weet een spuitje
    ik wens je vriendin Hermien beterschap
    en hopelijk vinden ze de herders eigenaar

  6. Heftig verhaal. Wie weet wat het beest allemaal heeft meegemaakt. En zijn enige afweer is bijten. Triest.En ergelijk dat mensen niet naar je luisteren. Beterschap voor Hermien. Groetjes Anna

  7. Bea, kan jouw vriendin nu niet bij de dierenambulance naar het adres van de eigenaar van de Duitse Herder vragen ? Dan kan ze, als dat nog eens voorvalt, toch dadelijk de eigenaar van de herder verwittigen en hoeft ze toch geen beroep te doen op die eigenzinnige dames van de dieren ambulance.

    • Vandaag ben ik haar tijdens onze boswandeling niet tegengekomen, maar als ik haar morgen wèl zie zal ik haar vragen welke actie ze heeft ondernomen. We hadden gisteren al wel de verschillende mogelijkheden doorgenomen, maar ik weet dus niet wat ze (al) wel en (nog) niet gedaan heeft. Ik ben zèlf ook benieuwd.

  8. De dames van de dierenambulance hebben mijn naam en telefoonnr. genoteerd en zouden mij bellen als de hond door de eigenaar werd opgehaald. Tot nu toe nog niks van hen gehoord, maar de vorige keer duurde dit ook 2 dagen, de hond was toen naar een asiel gebracht. Hij (herder) had toen geen chip. Als ik morgenmiddag nog niet ben gebeld, dan bel ik zelf de dierenambulance.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: